طلال الذيبي، مدیرعامل گروه الدار، اخیراً در تشریح وضعیت این شرکت گفته بود تقاضا برای پروژههای آن همچنان قوی است و موفقیت پرفروشترین لانچ اخیرشان در یاس پارک پلیس، این موضوع را دوباره ثابت کرده است. جملهای که شاید ساده به نظر برسد، اما پشت آن یکی از عجیبترین مسیرهای صعود و سقوط بازار املاک خاورمیانه نهفته است.
عددها را ببینید: الدار امروز ارزش بازاری حدود ۱۷.۳ میلیارد دلار دارد، درآمد دوازدهماههاش به ۹.۵ میلیارد دلار رسیده، و بکلاگ توسعهاش (پروژههای در دست ساخت که هنوز تحویل داده نشدهاند) تا سهماهه اول ۲۰۲۶ به ۷۲.۱ میلیارد درهم رسیده است. حالا بخش شوکهکننده ماجرا: وقتی الدار در سال ۲۰۰۴ سهامش را عرضه کرد، تقاضا برای خرید سهام آن ۴۴۸ برابر بیشتر از عرضه بود؛ رقمی که کمتر شرکتی در طول تاریخ بازار سهام منطقه به آن دست پیدا کرده است.
خیلیها فکر میکنند شرکتهای وابسته به دولت، معمولاً کند، بوروکراتیک و ناتوان از رقابت واقعی در بازار آزاد هستند. اما داستان الدار دقیقاً همین باور را به چالش میکشد؛ شرکتی که در سال ۲۰۱۰ رتبه اعتباریاش به «بیارزش» (junk) سقوط کرد و یک سال بعد به کمک مالی ۵.۲ میلیارد دلاری دولت ابوظبی نیاز پیدا کرد، امروز نهتنها یکی از سودآورترین سازندههای بورسی منطقه است، بلکه با جسارت وارد میدان رقیب اصلیاش، دبی، هم شده است.
سؤال اصلی این است: یک شرکت که تا مرز ورشکستگی رفت، چطور به بازیگری تبدیل شد که امروز جزایر یاس، سعدیات و رئم را میسازد و حالا برای ۱۴ هزار خانه جدید در دبی هم برنامه دارد؟
الدار در ۱۲ ژانویه ۲۰۰۴ بهعنوان یک شرکت سهامی عام و با هدف حمایت از چشمانداز اقتصادی ۲۰۳۰ ابوظبی تأسیس شد. این شرکت تحت مالکیت دولت ابوظبی است و بزرگترین سهامدار آن، صندوق ثروت ملی این امارت یعنی مبادله (Mubadala) است. سهام الدار در سال ۲۰۰۵ در بورس ابوظبی عرضه شد؛ عرضهای که همانطور که گفته شد، ۴۴۸ برابر بیش از حد انتظار مورد استقبال قرار گرفت.
مسیر الدار همیشه صاف نبوده است. در سال ۲۰۱۰، رتبه اعتباری این شرکت به رده «بیارزش» سقوط کرد و در سال ۲۰۱۱، دولت ابوظبی مجبور شد با کمک مالی ۵.۲ میلیارد دلاری از این شرکت حمایت کند. در سال ۲۰۱۳، الدار با رقیب محلی خود، شرکت سروح (Sorouh Real Estate)، ادغام شد؛ شرکتی که حاصل این ادغام همچنان با نام الدار فعالیت میکند. این بازسازی، پایهای برای رشد پایدار سالهای بعد شد.
امروز نام الدار پشت برخی از شناختهشدهترین نقاط ابوظبی است: جزیره یاس (شامل پیست مسابقه یاس مارینا، فراری ورلد و هتل یاس)، جزیره سعدیات، جزیره رئم، و مجموعههای الراحه بیچ و الراحه گاردنز. یکی از نمادینترین ساختههای این شرکت، ساختمان مرکزی الدار است؛ سازهای دایرهایشکل که از سال ۲۰۱۰ به یکی از نمادهای معماری ابوظبی تبدیل شده است. الدار همچنین آخرین پروژه مسکونی خود در جزیره سعدیات، یعنی باکارات ریزیدنس، را با همکاری برند فرانسوی باکارات معرفی کرده که شامل ۷۷ واحد مسکونی لوکس است.
شاید عجیبترین بخش داستان الدار، ورود آن به بازار دبی باشد؛ بازاری که تا چند سال پیش عمدتاً در اختیار رقبایی مثل امار بود. این مسیر از سال ۲۰۲۳ با یک قرارداد مشترک میان الدار و هلدینگ دبی آغاز شد که به توسعه بیش از ۹۰۰۰ واحد مسکونی در حومه شرقی دبی انجامید؛ نخستین محصول این همکاری، پروژه هیون (Haven) با بیش از ۲۴۰۰ واحد مسکونی است.
در فوریه ۲۰۲۶، این دو شرکت خبر از گسترش ۳۸ میلیارد درهمی این همکاری مشترک دادند؛ طرحی که قرار است نزدیک به ۱۴ هزار خانه جدید در دو مسترپلن تازه در نزدیکی ندالشبا و نخل جبلعلی بسازد. الدار در همین راستا، شرکت توسعهدهنده بریتانیایی London Square را نیز در سال ۲۰۲۳ با ۲۳۰ میلیون پوند خریداری کرده است.
در سهماهه اول ۲۰۲۶، سود خالص الدار نسبت به مدت مشابه سال قبل ۲۴ درصد رشد کرد و به ۲.۰۴ میلیارد درهم رسید، درحالیکه درآمد این شرکت با ۱۲ درصد رشد به ۸.۷ میلیارد درهم رسید. این شرکت برنامه دارد تا پایان سال ۲۰۲۶ بیش از ۳۵۰۰ واحد مسکونی تحویل دهد و تاکنون بیش از هزار واحد از این تعداد را تکمیل کرده است. الدار همچنین هدفگذاری بلندمدتی برای رسیدن به صفر خالص کربن تا سال ۲۰۵۰ دارد.
داستان الدار نشان میدهد که پشتوانه دولتی، لزوماً به معنای کندی یا ایستایی نیست. این شرکت از یک عرضه اولیه پرسروصدا در سال ۲۰۰۴، عبور از یک بحران مالی جدی در ۲۰۱۰-۲۰۱۱، تا تبدیلشدن به یکی از سودآورترین و پرحاشیهترین سازندههای منطقه در سال ۲۰۲۶، مسیری طولانی طی کرده است. حالا با ورود جدی به بازار دبی و برنامههای چندینمیلیارد درهمی، الدار در حال نوشتن فصل تازهای از داستان خودش است.
